Zakelijk belang blijft essentieel voor onbelaste lunch

De Belastingdienst blijft hameren op het zakelijk belang van een gratis lunch voor werknemers anders is de vergoeding of verstrekking belast, zo leert een rechtszaak die speelt voor de rechtbank in Haarlem.

Tussen de middag samen eten. Dat is goed voor de teamgeest, maar ook voor het bedrijf. Er wordt belangrijke informatie uitgewisseld en de collega's leren van elkaar. Volgens de werkgever is er dus een meer dan bijkomstig zakelijk belang bij de gezamenlijke lunches. Daar denkt de Belastingdienst anders over.

Een onderneming bestaat uit een aantal makelaardijen, een hypotheekwinkel en een assurantiekantoor. De onderneming verstrekte de werknemers van deze zaken in de jaren 2002 tot en met 2005 lunches die gezamenlijk werden gegeten op een locatie. De eerste tachtig lunches per werknemer werden niet tot het loon gerekend. Dat was in die tijd gebruikelijk, maar dan moest wel het meer dan bijkomstige zakelijke belang van de lunches worden aangetoond.

Na de tachtigste maaltijd, dus vanaf de 81e maaltijd moest een forfait per lunch tot het loon worden gerekend. Echter, de Belastingdienst was bij de gang van zaken in dit bedrijf van mening dat deze werkgever ook over de eerste tachtig lunches belasting moest betalen. Volgens de fiscus ontbrak het meer dan bijkomstig zakelijke belang inzake deze lunches.

Van 1 januari 2001 tot 31 december 2006 gold voor maaltijden waaronder ook lunches met een meer dan bijkomstig zakelijk karakter de zogenoemde 80-maaltijdenregeling. De vergoeding of verstrekking van maximaal tachtig maaltijden was met de hiervoor genoemde voorwaarden volledig onbelast. Werd de 80-maaltijden norm overschreden dan gold een normbedrag per lunch dat tot het belaste loon werd gerekend.

De fiscus verstaat onder het bijkomstig zakelijk belang, een belang waarbij het zakelijk karakter meer dan tien procent is. Daarbij kan gedacht worden aan maaltijden tijdens dienstreizen van vertegenwoordigers, zakelijke besprekingen met klanten etc. Een lunch op een vaste werkplek is volgens de wetsgeschiedenis een voorbeeld van een maaltijd waarbij het zakelijk belang onvoldoende is. Samen met collega's lunchen, waarbij wel of niet over het werk wordt gesproken, valt dus niet onder deze 80-regel. Is het een lunch met klanten, dan is er weer wel sprake van een bijkomstig zakelijk belang.

De rechter is met de Belastingdienst van mening dat de lunch die door de werknemers van de bedrijven (binnen de ‘holding') op een vaste werkplek werd genuttigd niet is vrijgesteld van loonheffing. Volgens de onderneming echter waren veel werknemers vaak buiten het kantoor voor het verrichten van de werkzaamheden en kwamen zij dan weer bij elkaar om tijdens de lunch zakelijke gegevens met elkaar uit te wisselen. De werkgever zegt dat er in de tijd van een half uur lunchpauze minimaal tien minuten over zaken die het werk betreft werd gesproken. Toch vindt de rechter dit geen argument om te kunnen spreken van een meer dan bijkomstige zakelijk belang, ook al werd er wellicht minimaal tien minuten over het werk gesproken. De eerste tachtig lunches zijn dus ook belast.

Ook al is deze regeling in 2007 afgeschaft, toch is het van belang goed na te gaan of bij lunches bijkomstige zakelijke belangen worden gediend. Tegenwoordig zijn alle maaltijden (dus ook na tachtig maaltijden) onder deze voorwaarden belastingvrij. Dat biedt echter geen vrijbrief om zakelijk met elkaar te gaan lunchen. De Belastingdienst blijft hameren op het zakelijk belang anders is de vergoeding of verstrekking belast.

[ Bron: Praktijkgids Personeel & Fiscus (Kluwer) ]